فریب مزدی
کاروخدمت: یک نماینده کارگری با اعلان اینکه عدد جای معیشت می نشیند نوشت، اگر بن خواربار، اقلام حقیقی نداشته باشد و حق مسکن اجاره حقیقی را پوشش ندهد آن چه اجرا می شود حمایت نیست؛ فریب مزدی رسمی است.
یادداشت مهمان- سمیه گلپور، رئیس کانون عالی انجمن های صنفی کارگران ایران: آنچه امروز به نام «افزایش حداقل دستمزد»، «بن خواربار»، «حق مسکن» و... به کارگران تحمیل می شود، نه سیاست حمایتی است و نه تصمیم کارشناسی؛ بلکه فریب مزدی به اسم اجرای ماده ۴۱ قانون کار است. قانون اجرای نمی گردد، فریبی است که با عدد اعلام می شود، اما در واقعیت، سفره کارگر را خالی تر می کند.
فریب مزدی دقیقا چیست؟
فریب مزدی یعنی دولت و شورایعالی کار عدد اعلام کنند، اما تعریف معیشت را پنهان و مسئولیت تأمین زندگی را از «قانون» به «تحمل کارگر» منتقل کنند.
وقتی گفته می شود «بن خواربار کارگران امسال یعنی ۱۴۰۴ ماهانه حدود ۲ میلیون تومان است» اما هیچ کس حاضر نیست بگوید این ۲ میلیون تومان دقیقا مقرر است چه چیزی از سفره کارگر را تأمین کند. این حمایت نیست بلکه تمسخر معیشت کارگران است.
قانون چه می گوید و چه چیزی عمداً اجرا نمی شود؟
مطابق ماده ۴۱ قانون کار، دستمزد و مزایای تبعی آن باید متناسب با نرخ تورم رسمی و متناسب با هزینه واقعی سبد معیشت خانوار کارگری باشد.
حال سؤال ساده و شفاف ما این است:
کدام سبد معیشت؟ سبدی که گوشت از آن حذف و لبنیاتش لوکس شده است؟ میوه اش کامل حذف و نانش سهمیه ای شده است؟
اقلام واقعی «بن خواربار» چیست؟
اگر چیزی به نام حق خواربار وجود دارد، باید حداقل شامل اقلام حداقلی و واقعی بن خواربار کارگری برای سفره کارگران شود؛ کالاهایی مثل نان، برنج، ماکارونی، گوشت مرغ، تخم مرغ، حداقل گوشت قرمز، حبوبات (عدس، لوبیا، نخود)، شیر، ماست، پنیر، روغن، رب گوجه فرنگی، چای، سیب زمینی، پیاز، گوجه فرنگی و میوه حداقلی (سیب یا پرتقال).
هر چند حق خواربار به واقع فقط اینها نیست اما شورایعالی کار عمداً آنرا تقلیل می دهد.
در تعریف واقعی سبد معیشت کارگری در جهان، اقلامی چون آب شرب سالم، حداقل گاز و برق برای پخت غذا، هزینه نگهداری و پخت مواد غذایی (یخچال، گاز – استهلاک) و... هم آمده است که در حداقل دستمزد نادیده گرفته شده است.
پس بن و حق خوارباری که این اقلام را پوشش ندهد، بن نیست؛ حذف رسمی سفره کارگر است.
پیشنهاد شفاف و قابل راستی آزمایی این است که اگر دولت و شورایعالی کار باور دارند «۲ میلیون تومان بن خواربار کافی است» همین اقلام را به جای پول، ماهانه و عینی به کارگر بدهند نه این که عدد اعلام گردد. پولی پرداخت نشود که ارزش آن هر ماه آب می رود و نه مسئولیت به بازار واگذار شود. آن وقت روشن می شود که آیا این رقم واقعا معیشت را پوشش می دهد یا فقط اسمش «بن» است و کارکردش «بقا»؟
فریب دوم: حق مسکن یا شوخی مزدی؟
حق مسکن کارگران حالا ۹۰۰ هزار تومان در ماه با بیشتر از دو سال سرکوب و عدم افزایش در حقوق کارگر منظور می شود.
پرسش روشن برخی نمایندگان جامعه کارگری این است که در کدام شهر ایران، با کدام آمار رسمی، با کدام منطق اقتصادی، می توان با ۹۰۰ هزار تومان حتی یک اتاق اجاره کرد؟
این «حق مسکن» نیست؛ شوخی رسمی با بحران اجاره نشینی کارگران است.
راه حل واقعی حق مسکن (نه عددسازی)
اگر دولت واقعا قصد حمایت دارد، باید به جای پرداخت مبلغ صوری ۹۰۰ هزار تومان، حداقل کرایه یک واحد مسکونی حداقلی را پرداخت کند یا حداقل ۵۰ درصد اجاره بهای کارگران مستأجر را مشروط به عرضه قرارداد رسمی اجاره شفاف و قابل نظارت، پرداخت کند.
یا به قانون تمکین کند و اصل ۳۱ قانون اساسی، ماده ۱۴۹ قانون کار، قانون جوانی جمعیت و ماده ۵۰ قانون توسعه هفتم را اجرا کند؛ زمین مجانی در اختیار کارگران بدون ملک و خانه قرار دهد که دیگر نه نیاز به واردات دارد نه طلا نه ارز و نه ریالی خرج کردن.
دیگر عدد ۹۰۰ هزار تومان یا حتی دو برابر آنرا حق مسکن خطاب نکند؛ این دکمه کت را به اسم کت و شلوار مجلسی (حق مسکن) به کارگران تحمیل نکند.
لذا راهکارهایی که بیان شد هم واقعی است و قابل راستی آزمایی و هم مستقیماً به مسکن کارگر می رسد؛ نه به عددسازی روی کاغذ.
خطاب ما اخطار به دولت می باشد. دولت حق ندارد عدد اعلام نماید اما اثر واقعی آن بر زندگی مردم نزدیک به صفر باشد؛ اگر بن خواربار واقعی نشود و حق مسکن به اجاره واقعی وصل نشود یعنی دولت مسئول مستقیم فروپاشی معیشت نیروی کار است.
اخطار بعدی جامعه بزرگ کارگری به مجلس شورای اسلامی است، این ترک نظارت است.
نمایندگان مجلس!
ماده ۴۱ قانون کار اجرا نمی شود
سبد معیشت شفاف تعریف نشده
بن خواربار بی هویت است
حق مسکن صوری است
اگر سؤال، تذکر، پژوهش و تفحص انجام نمی دهید،
این ترک فعل نظارتی است، نه اختلاف نظر کارشناسی.
شما زیر ذره بین کارگران، ستون فقرات تولید رصد می شوید و عملکرد شما یا سکوت تان در این امر خطیر نقطه عطف کارنامه شما در نمایندگی مطالبات به حق ضعیف ترین ولی شریف ترین قشر زحمتکش جامعه بزرگ ایرانی یعنی کارگران است.
همچنین خطاب به قوه قضاییه هم باید اعلام نماییم که این ترک فعل آشکار است وقتی که قانون صریح وجود دارد ولی اجرا نمی شود و نتیجه اش فقر، سوءتغذیه و حذف کرامت کارگر است این سیاستگذاری نیست بلکه ترک فعل قانونی می باشد. لذا، قوه قضاییه نمی تواند فقط به حادثه کار ورود کند اما نسبت به مرگ معیشت کارگر سکوت کند.
در پایان باید گفت کارگر صدقه نمی خواهد؛ قانون می خواهد. اگر بن خواربار اقلام واقعی نداشته باشد و اگر حق مسکن اجاره واقعی را پوشش ندهد آن چه اجرا می شود «حمایت» نیست؛ فریب مزدی رسمی و سازمان یافته است. فریب مزدی اعتماد را می سوزاند، تولید را زمین می زند و جامعه را ملتهب می کند «اگر صدای بی صدایان را نشنیدید، لااقل آنرا خاموش نکنید». بطور خلاصه هم آمده است که در حداقل دستمزد نادیده گرفته شده است. یا به قانون تمکین کند و اصل ۳۱ قانون اساسی، ماده ۱۴۹ قانون کار، قانون جوانی جمعیت و ماده ۵۰ قانون توسعه هفتم را اجرا کند؛ زمین مجانی در اختیار کارگران بدون ملک و خانه قرار دهد که دیگر نه احتیاج به واردات دارد نه طلا نه ارز و نه ریالی خرج کردن. شما زیر ذره بین کارگران، ستون فقرات تولید رصد می شوید و عملکرد شما یا سکوت تان در این امر خطیر نقطه عطف کارنامه شما در نمایندگی مطالبات به حق ضعیف ترین ولی شریف ترین قشر زحمتکش جامعه بزرگ ایرانی یعنی کارگران است.
منبع: كاروخدمت
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب